| Spis treści |
|
Inne teksty
|
|
List okolny o przygotowaniu i obchodzeniu Świąt Paschalnych
|
|
Benedykt XVI: Rodzina - pierwszą szkołą modlitwy
|
|
List Metropolity Częstochowskiego na Adwent 2011
|
|
Jan Paweł II, Evangelium Vitae, rozdz. IV
|
|
List do Diogneta
|
|
Josemaria Escriva, Duch pokuty
|
|
Jan Paweł II, Tryptyk rzymski
|
|
Didache - Nauka dwunastu Apostołow
|
|
św. Jan Maria Vianney, Akt miłości
|
|
św. Tomasz z Akwinu, Adorote devote
|
|
Święta Elżbieta od Trojcy Przenajświętszej, Chciałabyś być cała dla Niego, nawet w świecie?
|
|
Katecheza chrzcielna św. Jana Chryzostoma
|
|
Starożytna homilia na Świętą i Wielką Sobotę (Zstąpienie Pana do Otchłani
|
|
Tomasz a Kempis, Pasja
|
|
Teksty liturgii Męki Pańskiej
|
|
Litania o Męce Pańskiej
|
|
Droga krzyżowa - Troszczcie się o Miłość
|
|
Nowenna przed Uroczystością Niepokalanego Poczęcia NMP
|
|
List na "nic-czekających", żeby czekali...
|
|
Kościoł naszym domem
|
|
List do kapłanow na Wielki Czwartek 2011
|
|
Dekret o kulcie liturgicznym, sprawowanym ku czci błogosławionego Jana Pawła II, papieża
|
|
Litania do Błogosławionego Jana Pawła II
|
|
Nowenna do Matki Bożej Szkaplerznej
|
|
Litania do Matki Bożej Szkaplerznej
|
|
Modlitwa za przyczyną św. Josemarii Escrivy o łaskę ocieplenia Domu WBO
|
|
Adorować, aby Żyć - rozważania na każdy dzień Adwentu
|
Strona 14 z 28 Co się stało? Wielka cisza spowiła ziemię; wielka na niej cisza i pustka. Cisza wielka, bo Król zasnął. Ziemia się przelękła i zamilkła, bo Bóg zasnął w ludzkim ciele, a wzbudził tych, którzy spali od wieków. Bóg umarł w ciele, a poruszył Otchłań.
Idzie, aby odnaleźć pierwszego człowieka, jak zgubioną owieczkę. Pragnie nawiedzić tych, którzy siedzą zupełnie pogrążeni w cieniu śmierci; aby wyzwolić z bólów niewolnika Adama, a wraz z nim niewolnicę Ewę, idzie On, który jest ich Bogiem i synem Ewy.
Przyszedł więc do nich Pan, trzymając w ręku zwycięski oręż krzyża. Ujrzawszy Go praojciec Adam, pełen zdumienia, uderzył się w piersi i zawołał do wszystkich: "Pan mój z nami wszystkimi!" I odrzekł Chrystus Adamowi: "I z duchem twoim!" A pochwyciwszy go za rękę, podniósł go mówiąc: "Zbudź się, o śpiący, i powstań z martwych, a zajaśnieje ci Chrystus.
Oto Ja, twój Bóg, który dla ciebie stałem się twoim synem. Oto teraz mówię tobie i wszystkim, którzy będą twoimi synami, i moją władzą rozkazuję wszystkim, którzy są w okowach: Wyjdźcie! A tym, którzy są w ciemnościach, powiadam: Niech zajaśnieje wam światło! Tym zaś, którzy zasnęli, rozkazuję: Powstańcie!
Tobie, Adamie, rozkazuję: Zbudź się, który śpisz! Nie po to bowiem cię stworzyłem, abyś pozostawał spętany w Otchłani. Powstań z martwych, albowiem jestem życiem umarłych. Powstań ty, który jesteś dziełem rąk moich. Powstań ty, który jesteś moim obrazem uczynionym na moje podobieństwo. Powstań, wyjdźmy stąd! Ty bowiem jesteś we Mnie, a Ja w tobie, jako jedna i niepodzielna osoba.
Dla ciebie Ja, twój Bóg, stałem się twoim synem. Dla ciebie Ja, Pan, przybrałem postać sługi. Dla ciebie Ja, który jestem ponad niebiosami, przyszedłem na ziemię i zstąpiłem w jej głębiny. Dla ciebie, człowieka, stałem się jako człowiek bezsilny, lecz wolny pośród umarłych. Dla ciebie, który porzuciłeś ogród rajski, Ja w ogrodzie oliwnym zostałem wydany Żydom i ukrzyżowany w ogrodzie.
Przypatrz się mojej twarzy dla ciebie oplutej, bym mógł ci przywrócić ducha, którego niegdyś tchnąłem w ciebie. Zobacz na moim obliczu ślady uderzeń, które zniosłem, aby na twoim zeszpeconym obliczu przywrócić mój obraz.
Spójrz na moje plecy przeorane razami, które wycierpiałem, aby z twoich ramion zdjąć ciężar grzechów przytłaczających ciebie. Obejrzyj moje ręce tak mocno przybite do drzewa za ciebie, który niegdyś przewrotnie wyciągnąłeś swą rękę do drzewa. Snem śmierci zasnąłem na krzyżu i włócznia przebiła mój bok za ciebie, który usnąłeś w raju i z twojego boku wydałeś Ewę, a ta moja rana uzdrowiła twoje zranienie. Sen mej śmierci wywiedzie cię ze snu Otchłani. Cios zadany Mi włócznią złamał włócznię skierowaną przeciw tobie.
Powstań, pójdźmy stąd! Niegdyś szatan wywiódł cię z rajskiej ziemi, Ja zaś wprowadzę ciebie już nie do raju, lecz na tron niebiański. Zakazano ci dostępu do drzewa będącego obrazem życia, ale Ja, który jestem życiem, oddaję się tobie. Przykazałem aniołom, aby cię strzegli tak, jak słudzy, teraz zaś sprawię, że będą ci oddawać cześć taką, jaka należy się Bogu.
Gotowy już jest niebiański tron, w pogotowiu czekają słudzy, już wzniesiono salę godową, jedzenie zastawione, przyozdobione wieczne mieszkanie, skarby dóbr wiekuistych są otwarte, a królestwo niebieskie, przygotowane od założenia świata, już otwarte".Starożytna homilia na Świętą i Wielką Sobotę (Zstąpienie Pana do Otchłani)
|