Pozostać małym dzieckiem przed Bogiem :

"To znaczy uznawać, że się jest niczym, oczekiwać wszystkiego od Boga, tak jak małe dziecko oczekuje wszystkiego od swego Ojca; niczym się nie kłopotać, nie zabiegać o nic dla siebie. Nawet u biednych daje się dziecku to, co mu jest konieczne, a dopiero kiedy ono urośnie, Ojciec nie chce go już żywić i mówi mu: Teraz pracuj, możesz już sam dać sobie radę.

Aby tego nie usłyszeć, nie chciałam nigdy być duża; czułam, że jestem niezdolna do zarabiania na życie, na życie wieczne w niebie. Zostałam więc zawsze mała, a jedyne moje zajęcie to zbieranie kwiatów - kwiatów miłości i ofiary - i ofiarowywanie ich Bogu, aby mu sprawić przyjemność.

Być małym to jeszcze nie przypisywać sobie cnót, które się pełni, uważając, że jest się zdolnym do czegokolwiek, ale uznać, że Bóg wkłada w ręce swego dziecka skarb, aby go używało według potrzeby; ale skarb pozostaje zawsze własnością Boga. A wreszcie - to nie zniechęcać się swymi błędami, gdyż dzieci upadają często, ale są zbyt małe, aby sobie zrobić wiele złego." (św. Teresa od Dzieciątka Jezus i Świętego Oblicza)