1.     Cel życia i działania WBO określony jest przez hasło: aby Ojciec był poznany, aby Ojciec był czczony, aby Ojciec był kochany. Wokół tych trzech zadań koncentruje się całe życie i działanie członków WBO.

2.    Podstawowym działaniem członków WBO jest wspólne odkrywanie i przeżywanie prawdy o Bożym Ojcostwie w postawie dzieci Bożych, wyrażającej się nade wszystko przez dziękczynienie, uwielbienie, adorację, kontemplację, słuchanie, żarliwość uczuć aż po prawdziwe „urzeczenie serca” . Poprzez modlitwę i kontemplacyjne nastawienie do rzeczywistości, członkowie WBO pragną stawać się coraz bardziej zdolnymi do bycia synami Ojca, przyjmować Jego Ducha, pozwolić prowadzić się przez Niego, być otwartymi na Jego działanie w historii naszego życia osobistego i w historii świata .

3.     Postawa dziecięctwa, duch modlitwy i kontemplacji, pielęgnowany w WBO, nie tylko że nie przeszkadzają jej członkom uczestniczyć w sprawach doczesnych, ale otwierając w ten sposób serca na miłość Bożą, otwierają je także na miłość do braci i dają zdolność kształtowania historii wedle zamysłu Bożego . Działalność apostolska, podejmowana przez członków WBO winna być owocem osobistego i wspólnotowego przeżycia prawdy  o otrzymaniu w Jezusie Chrystusie  ducha przybrania za synów, w których możemy wołać: Abba, Ojcze (por. Rz 8, 14-17), i ma polegać na niesieniu tej prawdy na różne sposoby sierotom bez Ojca , tzn. tym wszystkim, którzy nie znają Ojca, którzy nie rozpoznali własnego życia jako daru Ojca, wskutek czego nie przeżywają go pod Jego miłującym i czułym spojrzeniem, w konsekwencji czego straciło ono w ich odczuciu wszelką wartość i stało się bezużyteczne i niepotrzebne. W ten sposób członkowie WBO pragną odpowiadać na wezwanie Jana Pawła II, skierowane do Kościoła na początku XXI wieku: Potrzebna jest dziś nowa „wyobraźnia miłosierdzia”, której przejawem będzie nie tyle i nie tylko skuteczność pomocy, ale zdolność bycia bliźnim dla cierpiącego człowieka, solidaryzowania się z nim, tak aby gest pomocy nie był odczuwany jako poniżająca jałmużna, ale jako świadectwo braterskiej wspólnoty dóbr . W dzisiejszych czasach, w których największym problemem jawi się kryzys ojcostwa, zaś  „rana ojca” jest jednym z najgłębszych zranień w świecie, potrzeba takiej „wyobraźni miłosierdzia”, która polegać będzie na otwieraniu się wielu ludzi na powołanie do stawania się w świecie narzędziami Bożego Życia dla tych wszystkich, którzy czekają na kogoś, kto przyniesie im nadzieję i odblask Bożego Ojcostwa.

4.    Owa misja, będąca realizowaniem i wypełnianiem wezwania Bożego: bądź ojcem dla sierot (por. Syr 4, 1-10) przeżywana jest i realizowana w WBO w duchu nowej ewangelizacji, poprzez podjęcie jej trzech podstawowych form, przypomnianych całemu Kościołowi przez Jana Pawła II (por. Jan Paweł II, Evangelium vitae, 78-79), a wyrażających wewnętrzną naturę Kościoła: GŁOSZENIE (martyria) – CELEBROWANIE (liturgia) – SŁUŻENIE (diakonia) .