Sądzę, że mijający rok formacyjny na długo zapadnie w mojej pamięci. Rozpoczynał się w czasie, kiedy dowiedziałam się, że noszę pod sercem nowe życie, na ostatnie spotkanie grupki przyszłam już z synkiem na rękach. Na zawsze zapamiętam słowa z Eucharystii inaugurującej ten rok - dla Boga nie ma rzeczy niemożliwych, dlatego wymaga od nas tego, co po ludzku wydaje się być trudne, wręcz niemożliwe. Dziś mogę zaświadczyć, że tak właśnie jest, że Ojciec od nas wymaga wiele, ale właśnie wtedy JEST przy nas najbliżej. Jest blisko mnie również dzięki Wspólnocie, za którą bardzo mu dziękuję, ale w tym miejscu pragnę przede wszystkim podziękować Bogu Ojcu za grupkę mam.
To tu poruszało się moje sumienie z powodu niewierności Ojcu, to tu w spotkaniu w prawdzie wzruszało się moje serce i rosła wiara, to tu rodziło się pragnienie umierania dla innych, tu przekonywałam się, że moc w słabości się doskonali, to tu kolejny raz doświadczałam, że bez Boga i Jego sakramentów życie jest pustką, to tu uczyłam się, jak być lepszą żoną i matką, lepszym człowiekiem.
Moniko, Ewo i Agnieszko dziękuję, że mogłyśmy gościć w Waszych domach, Gosiu wielkie dzięki za Twoje serce i troskę, wszystkie dziewczyny z naszej grupki - dziękuję Ojcu za Wasze życie.

                                                                                                   Beata