Ten rok formacyjny okazał się dla mnie zupełnym zaskoczeniem, bo go i zaczęłam, i zakończyłam z Wami, choć spora część środka mi umknęła:-).
Pamiętam tamto wrześniowe spotkanie, kiedy z oporami przyszłam się pożegnać i poprosić, żebyście pamiętali, kiedy będę daleko.I pamiętam, jak szłam i myślałam sobie, że to w ogóle bez sensu, bo większość z Was albo mnie nie zna, albo już ledwo pamięta...
I w tym lęku przed obojętnością, tym, że ja już nieważna, bo tak długo mnie nie było, miałam w sobie jeszcze jedną myśl. O Domu. Tamten czas był mi potrzebny, żeby zobaczyć, że jakkolwiek by się nie potoczyło dalej życie, to Wy jesteście moim domem, to przy Was i z wami razem rosłam.
I dlatego przyszłam się pożegnać. Żeby Wam to powiedzieć, podziękować, że się kiedyś pojawiliście w moim życiu, że daliście mi tyle dobra. Ale to cudowne przyjęcie z Waszej strony i ta pamięć potem, podczas tych miesięcy w Izraelu, Wasze modlitwy za mnie, Eucharystie i małe uśmiechy sms'em...Tyle razy, gdy było tak stresująco, że myslałam, że oszaleję, ktoś z Was się odzywał, że pamiętacie... I to dla mnie tyle znaczyło! Nadal znaczy, noszę to w sercu (i nada mam zachowane w telefonie;-) ).
To zawieszenie, kiedy wróciłam, ten czas, kiedy ani tu, ani tam. Znajomy lęk przed przyjściem do Was, znajome poczucie, że przecież wypadłm już z Waszego rytmu.I znów Wasze wyjście do mnie, zaproszenie na Paschę.I ten czas z Wami, i ten pokój, poczucie bycia na swoim miejscu, poczucie, że nieważne, co się dzieje i co się będzie działo, jest tak, jak być powinno. Poczucie utulenia, przyjęcia, bezpieczeństwa, to wszystko, co towarzyszy mi za każdym razem, kiedy z Wami jestem.
Dotknęła mnie ta Pascha bardzo.Poza wszystkimi darami, jakie dostałam w ten czas, pzryszedł i ten tak ważny dla mnie - zdałam sobie sprawę z tego, że to nie Wy mnie nie chcecie, bo kiedyś poszłam inną ścieżką - to moje serce, pełne lęku i oskarżeń.
I od tego dnia zaczęłąm się modlić o uzdrowienie życia, o uzdrowienie mojego serca z lęku - i o to, żebym już nie musiała walczyć,żebym mogłą być malutka i ufać tylko. Nie wiedziałam jeszcze, co mi to przyniesie... I dobrze. Gdybym wiedziala, że w czerwcu będę w Częstochowie, że nic z tego, co planowałam, się nie uda, wpadłabym w panikę. A tak prosiłam sobie tylko codziennie.
I okazało się nagle, że nie pojadę z powrotem do Izraela, chociaz projekt juz zatwierdzony, i pieniądze, i ludzie, i tyle tygodni mojej pracy przy organizacjii i pisaniu tego projektu...Wszystkie plany mi się posypały przez te jedne zamachy w Jerozolimie. I nagle znalazłam się w pustce - i w pułąpce.Tak to czułam. Po bombach, strzelaninach i raportach dla ONZ, mieszkanie na garnuszku u mamy, w mieszkaniu, w którym już nawet nie ma mojego biurka, bez pracy, bez pieniedzy, zupełnie sama.
To był taki trudny czas... Myślałam sobie wtedy, jakie to niesprawiedliwe ze strony Boga, że zamiast dobra i uzdrowienia, o które proszę, daje mi pustkę i samotność.Tyle razy krzyczałam na Niego...
A potem powoli, powoli, zaczęło przychodzić nowe. Tak zwyczajnie, jakby od zawsze na mnie czekało. Wróciły tańce, teraz już prawdziwie i głęboko, bo odnajdując na nowo swoją wrażliwość, która tyle miesięcy  była w zamknięciu, zaczęłąm się znów otwierać na życie i milość. Wróciły dawne miejsca. Mój dom, od którego tyle lat uciekałam. Bałam się tego powrotu. I doświadczam teraz tak bardzo Bożego działania, bo od kiedy stanęłąm z tym twarzą w twarz, moje rodzinne relacje są powolutku uzdrawiane. I wreszcie moje życie i moje serce. Kiedy zaczęłąm się modlić o uzdrowienie, mój lęk przed wyobcowaniem i samotnością wśród Was pewnego dnia po prostu zniknął jak coś zupełnie absurdalnego. I tak bardzo dziękuję za każdy dzień i każdą godzinę z Wami!
Myślę o tym często, jakie to wszystko niezwykłe. Jaki mądry i miłosierny jest Ojciec, który mnie pochwycił w tym szalonym biegu. I jaki twórczy jest w Swojej Miłości, jaki uważny i delikatny!
Miałam ambitną pracę, pieniądze, zapierające dech w piersiach podróże i przygody, egzotycznych znajomych, współpracowników z ONZu, wielkie oczy przyjaciół, że się odważyłam, że taka jestem dzielna. I wiedzę,jak negocjować z uzbrojonymi po zęby facetami, co zrobić,jak ktoś rozpyli gaz łzawiący i do którego człowieka z ONZu zadzwonić,kiedy żołnierze zaczną masakrować cywilów...
I miałam też całą masę lęku i samotności.
Pamiętam o tym, kiedy się budzę rano i mogę sobie jeszcze trochę poleżeć i pogapić się na poranne słonko na ścianie. I kiedy odbieram w pracy telefony w sprawie gumowych koreczków, abstrakcja zupełna;-). I kiedy patrzę na Wasze buzie, na Wasze uśmiechy, kiedy na nowo poznaję Wasze historie.
Zarabiam teraz tak mało, że nigdy nie mogę zaplanować żadnej z tych przyjemności, które były oczywiste przy tamtej pracy. Ale ponieważ wszystkie moje ostatnie próby znalezienia czegoś ambitnego i dobrze płatnego zakończyły się katastrofą, przyjmuję to, co jest tu i  teraz. Może to wszystko przyjdzie, jesli tak, to będę wiedzieć, od Kogo ten prezent. Ale na razie jestem jak ptaszek - wszystko, co mam, każdą drobną rzecz, dostaję w prezencie. I nie mogę po ludzku zaplanować nawet następnego miesiąca,ale jest tak po zwyczajnie dobrze...
I tak się trochę uśmiecham, bo Ojciec tak uważnie słucha! I jestem coraz bardziej malutka, bo z siebie samej to raczej mizernie teraz mogę.Ale wreszcie nie muszę już tak walczyć, w końcu mogę przestać być tylko przebojowa, ambitna, wojująca - i mogę przyjąć też swoją delikatność, bezradność i wrażliwość, swoją słabość, to, że potrzebuję bliskości, wsparcia, kiedy płaczę, przytulenia. I dopiero w tym wszystkim odnajduję pełnię i pokój, dopiero ten mały ptaszek w rękach Ojca może być szczęśliwy, bo utulony. Po raz pierwszy od tylu miesięcy budzę się bez lęku, wśród ludzi, których kocham...
I Wy. Też się uśmiecham. Bo tyle dróg musiałam przejść, żeby móc wrócić z radością do Domu :-).

Chwała Panu!

Michasia