Wielkie dzięki, Mariusz, za to piękne dzielenie...
Ja to się jakoś tak ciągle nie mogę nadziwić, jak to się wszystko układa, że każdy z nas, wnosząc coś malego,dopełnia jednocześnie innych i daje im odwagę i inspirację do dzielenia się tym, co oni z kolei mają pięknego... I tak nam razem w tych naszych niełatwych czasem historiach i trudnych wyzwaniach życie zakwita w obfitości...
I to jest dla mnie jakaś piękna tajemnica Wspólnoty.
Chyba Was już nie było z żoną, kiedy się dzieliłam życiem w któryś wieczor Nowenny. Ale i Ty tam byłeś gdzieś między moimi słowami. Bo ja ciągle mam w sercu Twoje proste piękne gesty, kiedy myślałam,że nie wierzę już w nic te parę lat temu - krzyżyk na czole i kilka serdecznych słów, kiedy się mijaliśmy przypadkiem na ulicy. A przecież mogłeś udać,że mnie już nie pamiętasz.To we mnie zostało,takie zadziwnienie,że w tym moim świecie,gzdie wszystko się stało relatywne, pewne rzeczy są nadal takie proste i piękne..
No i to,co mnie tak jakoś dotknęło podczas Paschy i Waszego ostatniego świadectwa, co sobie stale przypominam. To zaufanie Bożemu Słowu i Jego stałości i niezmienności. Kilka zdań i tyle miesięcy prób i wyzwań - taka mała i niepewna zdaje się ta obietnica!I takie zaufanie... Jest w tym dla mnie tajemnica i ogromne świadectwo- i wezwanie dla mojego życia i mojego zawierzenia, tak bardzo jednak nadal zależnego od zewnętrznego świata i okoliczności...
Dziękuję za tę Waszą cudowną ufność i podzielenie się tym,w czym ona rośnie - zmaganiami, trudami i lękiem.
I na Twoje rece też dziękuję za całą Diakonię Uwielbienia. Ja się tam na szczęście nie znam, aranżacje sprzed lat były dla mnie bardzo piękne. Ale to, co dla mnie cudowne teraz, to to, że mogę się włączać do tego Bożego muzykowania,do prostych słów i prostych melodii, które rozumiem i czuję, i przy kórych tak często mam mokre oczy...
I za to piękno prostoty, która nie chce zasłaniać sobą Ojca - Chwała Panu!

 

Michasia