Długo wzbraniałam się przed napisaniem tych paru słów na temat „Serca Ojca”

Z tą książką zetknęłam się już przed jej wydaniem, zostałam poproszona o zaprojektowanie okładki i właściwie nic nie wiedziałam o treści, znałam jedynie tytuł i na tej podstawie powstało kilka wersji, z których została wybrana ta jedna. Pierwsze odczucie po przeczytaniu paru słów to zawód- przecież ta okładka w ogóle nie pasuje do tego co w środku… gdybym tylko wiedziała o czym jest pewnie co innego znalazłoby się na niej.
Ale nie o tym… Nie musiałam wszystkiego czytać, parę stron wystarczyło, by coś we mnie pękło, już nie pamiętam ile czasu ryczałam, ale chyba długo i do tej pory mam takie przekonanie, że to co się wtedy zadziało było ważne, może to odczucie żalu do ojca, że dla niego taką nie jestem, żalu do siebie, ze nigdy nie odważyłam się na taką relację, że nigdy tak nie ufałam, ale co myślę najważniejsze wtedy - ta rana, która na nowo zabolała, jakiś jęk do Ojca, krzyk palący od środka…Słowo ojciec, ale też i to co się wiąże z ojcostwem od dawna we mnie dźwięczało, ale niestety czymś smutnym, brakiem, tęsknotą za ojcem, który dawno odszedł… W końcu dałam sobie z tym spokój i już nawet smutku z tego powodu nie odczuwałam, może czasem złość, ale i tę już słabo, no i ta książka… nie mogła nie poruszyć, bo mówiła o tym, co ja sama przeżywałam, no właśnie sama w lękach, sama w niemocy, sama w złości na wszystkich, sama…A tu okazuje się, że Bóg to widzi, że widzi czyjś ból, że to sieroctwo przez niego nie zapomniane, że jeszcze może to wypełnić, dać pośrednika, dać ojca... …trochę bałam się tej rany, boję się jej nadal, nie do końca wiem co z nią zrobić, ale myślę, ze jest w czułych rękach Ojca, może przez zachłanność nie chciałam o tym mówić, tak naprawdę jest we mnie dużo wdzięczności za tę Tajemnicę odkrywaną w „Sercu Ojca…”, przecież można było cicho siedzieć, nikomu nie mówić o tym…dziękuję za to świadectwo

 

Monika